مـجـــال

واژه‌های بیگانه در زبان فارسی، آری یا نه؟

ماجرای ورود لغت‌ها و واژه‌های بیگانه (مخصوصا عربی) به زبان فارسی و بحث موافقان و مخالفان آن، ماجرای تازه‌ای نیست و مدت‌هاست نقل محافل است.قصد داریم در این نوشتار به این مسئله بپردازیم و ببینیم آیا واقعا این موضع‌گیری‌ها در قبال این مسئله لازم است یا خیر؟

بر کسی پوشیده نیست که هیچ یک از زبان‌های اقوام متمدن، از لغات فراوان بیگانه خالی نیست و علت آن هم این است که تمدن از ارتباط و برخورد ملت‌ها با یکدیگر توسعه می‌یابد و غالبا آنچه ملتی از ملت دیگر اقتباس میکند با نام اصلی آن همراه است.شاید تنها چند قبیله وحشی را بتوان پیدا کرد که زبان آن‌ها از الفاظ بیگانه خالی و پاک باشد.اما در روزگار ما با این همه وسایل ارتباطی جدید، اینگونه قبایل هم ناگزیر از اخذ و اقتباس الفاظ بیگانه شده‌اند.
اگر هر یک از زبان‌های رایج دنیا را از این منظر بررسی کنیم به نتایجی نظیر همین که ذکرش رفت خواهیم رسید.آمیختگی لغات عربی با زبان فارسی آشکار است و همه میدانند اما عکس این معنی هم صادق است.یعنی لغات فراوان از فارسی به عربی رفته و مورد استعمال قرار گرفته و میگیرد و دانشمندان عرب از مجموعه این لغات که دخیل و معّرب خوانده میشود کتاب‌ها نوشته‌اند!
من نمیدانم آمیختگی لغاتی از زبانی در زبان دیگر چرا باید ننگ و عار باشد؟ زبان خالص هم مانند نژاد پاک و خالص، افسانه‌ای است که فقط باید آن را در خواب دید! کدام زبان خالص است؟ به عنوان مثال زبان فرانسه که شعبه‌ای از زبان لاتین است.زبان انگلیسی که نژاد ساکسن به ان سخن میگوید مگر لغاتی که از ریشه لاتین است در آن کم است؟ روسی، زبان اقوام اسلاو، مگر مملو از لغات خارجی نیست؟ آیا آن‌ها هم این مسئله را همچون ما مایه ننگ و عار خود حساب میکنند؟

ادامه »

۳م اسفند ۱۳۹۰   ۱ دیدگاه